Op zaterdag 30 november 1996 gaf mijn vrouw Godi de strijd op tegen kanker.
Het begon in 1994 toen een baarmoederhalskanker werd ontdekt en binnen 6 weken volgde een operatie waarbij de baarmoeder werd verwijderd en er een serie bestralingen volgde.
Alles ging voorspoedig en bij de controles bleek alles in orde.
Eind 1995 kreeg ze steeds meer last van klachten in de onderrug.
De klachten werden steeds erger, maar de artsen konden niets vinden.
Alles hebben we geprobeerd. Alternatieve geneeswijze, pijnoverlezers, noem het maar op. Niets hielp.
Totdat in juli 1996 de pijn in haar onderrug niet meer te verdragen was en ik haar naar het ziekenhuis bracht. Via een MRI scan werd al gauw duidelijk dat haar onderste rugwervels zodanig waren aangetast, dat er geen genezing meer mogelijk was. Al het mogelijke werd gedaan om de pijn te onderdrukken.
Steeds weer verlegde ze haar pijngrens en bleef ze hoop houden op genezing.
Ze kon niet meer lopen en dat vond ze heel erg.
Er volgende een operatie om de aangetaste rugwervels te fixeren, zodat er minder pijn zou
zijn. De artsen maakten haar en mij duidelijk dat de operatie geen genezing zou brengen maar dat het bedoeld was om haar het nog resterende leven zo pijnloos mogelijk te maken.Toch hield ze er de moed in en bleef hopen op genezing. Toen het uiteindelijk tot haar doordrong dat genezing niet meer mogelijk was zei ze tegen mij : " Neem me mee naar huis. Ik wil mijn laatste uren thuis met jullie doorbrengen."
We hebben haar nog 3 weken thuis, in haar eigen knusse omgeving bij ons mogen hebben. Hiervoor zijn we heel dankbaar.
De dag voordat ze stierf zij ze tegen mij: " Vergeef me, maar ik kan niet meer. Ik ga deze strijd verliezen. Zorg goed voor Tanja en Bianca. Het doet pijn dat ik ze niet meer zal zien opgroeien. Zorg vooral ook goed voor jezelf. Treur niet te lang om mij en wordt weer gelukkig met een vrouw die samen met jou voor onze dochters kan zorgen "
Op zaterdag 30 november 1996 om 17:00 uur gaf ze de oneerlijke strijd op en stierf omringt door familie en vrienden.
Onze dochters Tanja en Bianca waren toen 11 en 8 jaar. De jaren daarna waren moeilijk, maar met veel vallen en opstaan en de hulp van familie en vrienden sloegen we er ons doorheen.
We missen haar nog elke dag. Die pijn zal altijd blijven.
Now i understand why God want you close to him.
Your the most sweetisch, lovely, carefull, lovefull and wonderfull person in the world.
Love you forever and i never forget you.
Achter de tranen van verdriet
Schuilt de glimlach van de herinnering
Ga nooit weg zonder te groeten
Ga nooit heen zonder een zoen
Na het noodlot ontmoeten
Kun je het nooit meer doen
Ga nooit weg zonder te praten
Dat doet soms een hart zo'n pijn
Wat je 's morgens hebt verlaten
Kan er 's avonds niet meer zijn
Bianca